به گزارش پایگاه خبری تحلیلی بهارانه، شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از سایت جامع آزادگان عراقی ها رسم داشتند که هر وقت می خواستند عده ای را به اردوگاهی منتقل کنند، جلوی در اردوگاه، حدود ۴۰ – ۵۰ سرباز رو به روی هم قرار می دادند و یک راهرو درست می کردند.

اسرا مجبور بودند که از این راهرو عبور کنند و سربازان نیز که از قبل با در دست داشتن باتوم، کابل، نبشی، چوب، طناب های ضخیم، تسمه و . . . آماده بودند، شروع می کردند به زدن اسرا. خلاصه هرکس به پایان راهرو می رسید؛ دست کم ۲۰-۳۰ ضربه – از انواع مختلف ! – به سر و صورتش می خورد و گاهی همین ضربه ها، چشم بچه ها را از حدقه بیرون می آورد.

بچه ها در چنین مواقعی از آیات الهی و ادعیه کمک می گرفتند و با یاد خداوند، قدم در تونل می گذاشتند. (معمولاً بچه ها به این راهرو ، «تونل وحشت» یا«دیوار مرگ» می گفتند.)

راوی: آزاده رحیم آقایی از اهواز

انتهای پیام